Onlangs presenteerde ik op een bijeenkomst voor wijkbewoners een nieuwe website voor diezelfde bewoners. Een site waar gemeente en corporaties nieuws melden, maar waar bewoners ook hun ei kwijt kunnen. Ze kunnen er met elkaar discussiëren, reageren op nieuwsberichten, foto’s uploaden en op polls reageren. Een digitale wijk ofwel een social community. Op de bijeenkomst werd enthousiast, maar natuurlijk ook kritisch gereageerd. Het verschil in reactie was merkwaardig genoeg in leeftijd te categoriseren:
De jongeren
Vanzelfsprekend de groep die direct de voordelen ziet. Zij kunnen zich onmiddellijk voorstellen wat ze op zo’n community zouden willen, wat voor hen het voordeel zou zijn en hoe gemeente en corporaties er het meest profijt van kunnen hebben. Hun kritische noot gaat over de ruimte die ze krijgen: wanneer gaat iemand te ver, kunnen ze elkaar corrigeren (ja!), gaan we ook lifestreamen, en hoe openbaar worden de profielen. Er ontstond een prettige inhoudelijke discussie, met een enthousiaste wethouder die de ruimte zo groot mogelijk maakte. Hoe jong waren deze jongeren? De bovengrens zal zo rond de 40 jaar gelegen hebben.
De ouderen
Deze groep is het meest sceptisch over nut en noodzaak: gaan we dan alle andere communicatie opheffen (nee!), wat moeten mensen zonder computer? Hoe moeten mensen leren met iets dergelijks om te gaan, is dit nou echt nodig? Logische vragen, waarbij de beantwoording voor iedereen weer anders ligt. Er zijn veel meer ouderen met een computer en internetaanstelling dan we denken. Ze hebben wel hun eigen unieke manier om met dit medium om te gaan. De meeste ouderen werken niet, zitten dus veel alleen thuis en stellen dan ook persoonlijk contact meer op prijs dan digitaal. Toch realiseren ze zich dat het medium niet meer weg te denken is, en wellicht contacten mogelijk maakt die ze anders niet zouden opdoen. Hoe oud waren de ouderen? Een grove schatting: in de pensioengerechtigde leeftijd.
De restgroep
De meeste energie ging zitten in het overtuigen en motiveren van de restgroep! De mensen tussen de 40 en de 65, grof gemeten. Zij zijn de computer al jaren gewend, ze hebben internet zien ontstaan en werken ermee. Maar ze herinneren zich nog als de dag van gisteren de typemachine, de telefoon en de wandelgangen. Diep van binnen hebben ze een hekel aan mail en zien ze niet de toegevoegde waarde van social media. Ze hebben een hyves account, omdat hun kinderen dat leuk vinden, maar ze zijn blijven hangen op 15 vrienden. Hun foto’s zitten in een fotoalbum of staan op hun eigen computer, ze kijken televisie en geen uitzending gemist. Ze sturen iemand een echte kaart! Het zijn eigenlijk hele leuke mensen, met een bloeiend sociaal leven. Ze zitten liever op een club, zetten zich in voor anderen, gaan gezellig naar een café en ervaren geen enkel gemis aan contacten. Het zijn nou juist deze drukbezette, gemotiveerde, politiek geïnteresseerde, bewustlevende wijkbewoners waarvan ik hoop dat ze, naast alle andere contacten, ook energie zullen steken in de digitale wijk! En het is de sport voor communicatieprofessionals om hen mee te krijgen in de digitalisering van de overheidscommunicatie!
waarom niet:)